innerlijke criticus - compassietraining helpt!

Compassievol omgaan met je innerlijke criticus

Eigenlijk is ze hilarisch, mijn innerlijke criticus. Ik moet vaker trainen, maar blessures voorkomen; lijstjes afkrijgen, maar niet teveel stressen; altijd aardig gevonden worden èn mijn grenzen beter aangeven. En geloof me, mijn innerlijke criticus is zo overtuigend, dat ik het in eerste instantie allemaal geloof. Pas in tweede instantie denk ik: “Maar dat kan helemaal niet allebei!” Met haar jarenlange ervaring en oefening heeft ze me nog steeds geregeld te pakken.

Negeren dus? Heb ik geprobeerd, maar dat werkt niet. Onderdrukken? Vergeet het, daar wordt ze alleen maar sterker van. Tegenspreken? Is ze net wat te slim voor. Dus wat dan?

compassie voor je innerlijke criticus

Een beetje compassie voor je innerlijke criticus is een goede start. Hij of zij heeft het namelijk het beste met je voor, ook al lijkt soms het tegendeel. Evolutionair heeft de innerlijke criticus ons geholpen om goed in groepen te functioneren, door ons  bij te sturen voordat de groep ons uitstootte. En toen we opgroeiden hielp de innerlijke criticus ons de lessen van onze opvoeders in de praktijk te brengen, ons wederom behoedend voor uitstoting. En let wel: uitstoting uit de groep waren in de oudheid en onze vroege jeugd potentieel dodelijk, dus de innerlijke criticus heeft alle reden om te zorgen dat hij of zij serieus wordt genomen. Of het nu door vooraf waarschuwen is: “Dat kan je toch niet!”, tijdens ermee bemoeien: “Wat ben je ook een kluns!”, of achteraf evalueren: “Je had ook dat moeten zeggen!”; doel is om je bij te sturen, zodat je blunders voorkomt of niet nog eens maakt.

Compassie dus…

Compassie dus… ”Ja ik hoor je, dank je voor de informatie. Ik begrijp dat je me wilt beschermen voor afwijzing, en dat je daar gevaar in ziet. De situatie is nu echter anders. Ik ben volwassen en niet afhankelijk van een groep voor overleving, dus ik ga nu even zelf besluiten wat het beste is.” Of ingekort tot: “Dank, ik begrijp je zorg maar kies nu even zelf wat goed genoeg is.” Om vervolgens de innerlijke coach te cultiveren. Ja, nóg een innerlijke stem, want omdat ze niet beiden tegelijk aan het woord kunnen zijn, helpt een innerlijke coach de ruis van de criticus te verstommen. Of noem het je innerlijke criticus leren om coachend leiding te geven, zo je wilt.

Moet ik nou alles wat niet goed gaat geweldig vinden? Nee, de coach is niet alleen maar laaiend enthousiast over alles. De coach is opbouwend, benadrukt het positieve, ziet het glas als half vol en meer kleuren dan zwart en wit.

Oefening baart kunst

Dat klinkt als te doen toch? Maar waarom krijgt mijn criticus mij dan na jaren compassietraining nog steeds te pakken? Omdat tegenover eeuwen evolutionair ontwikkelen, en vele jaren door mijn brein verfijnen van de innerlijke criticus, een hoop oefening moet staan om de coachende kwaliteiten van mijn innerlijke stem te vormen en in stand te houden. En ook daarvoor is compassie op zijn plek. Want we zitten allemaal maar mooi met een brein dat zo zijn eigen manieren heeft ontwikkeld om ons te beschermen.

Wil je ook een meer coachende innerlijke stem ontwikkelen? Neem dan contact op voor individuele begeleiding of deelname aan de compassietraining.